Sommigen zullen zeggen dat hij “origineel” is, anderen neigen meer naar “transgressief”. Maar iedereen is het erover eens: Stefan Sagmeister is een veelzijdige kunstenaar met een ongelooflijk talent, een echte “Popster” in zijn vakgebied. Hij begon met het maken van albumhoezen en posters voor Lou Reed, Talking Heads, Brian Eno en de Rolling Stones, om maar wat te noemen, en bevestigt zich al drie decennia als een van de meest creatieve kunstenaars van zijn generatie. Hij aarzelt niet om zichzelf te fotograferen, een bananenmuur te creëren, zichzelf in scène te zetten, handwerk te combineren met nieuwe technologieën om steeds inspirerender werken te maken. Hij heeft heel vriendelijk onze vragen beantwoord en we danken hem daarvoor. Een ontmoeting met een kunstenaar voor wie schoonheid geen simpel concept is, maar een realiteit die hij in praktijk brengt.
Hoe bent u ontwerper geworden? Was het een kinderdroom of gebeurde het later?
Ik begon te schrijven voor een klein tijdschrift genaamd Alphorn toen ik vijftien was en ontdekte al snel dat ik het leuker vond om lay-outs te maken dan te schrijven. Toen ik 18 was, bezocht ik New York City en wist meteen dat ik daar wilde wonen. Opgegroeid in een klein stadje in de Oostenrijkse Alpen, wilde ik nu in een grote metropool leven.
Toen ik Sagmeister Inc. oprichtte in 1993, begon ons aanbod met een kleine reeks producten, vooral voor grafisch werk in de muziekindustrie.. Die is door de jaren heen uitgebreid en omvat nu alle benodigdheden voor documentairefilms.
Kunt u ons uw manier van werken beschrijven? Hoe creëert u?
Ideeën komen overal vandaan, behalve natuurlijk van andere grafisch ontwerpers! Ik kan geïnspireerd raken door allerlei dingen, een treinreis, een muziekstuk, en dan is het interessant om dat te vertalen naar de wereld van design.
Ik kan me echt gelukkig voelen terwijl ik werk, vooral wanneer ik bezig ben met ambacht waarbij ik mezelf kan verliezen. En over het werken in treinen: die beweging vooruit, de verwachting van wat een nieuwe plek zal zijn, de mogelijkheid om door de trein te bewegen terwijl het landschap om me heen voorbijglijdt, dat alles draagt bij aan mijn gevoel van welzijn.
Hoe zou u uw stijl omschrijven?
We hebben een filosofie over onze stijl binnen onze studio: openheid van geest.
Ik heb gemerkt dat aandacht voor stijl ons welzijn verbetert, dus waarom zouden we er geen aandacht aan besteden? Ik realiseerde me ook dat door onze eigen stijl bij elk project te veranderen, we meer aan de oppervlakte van stijl blijven en het risico lopen de stijlen van anderen te kopiëren. Naarmate ik ouder word, zoek ik steeds meer een emotionele reactie die minder voortkomt uit op ideeën gebaseerd werk en meer uit een formeel, visceraal en gestileerd ontwerp. Werk dat op ideeën is gericht, heeft vaak de neiging om 'jockey' te zijn, spiritueel in het begin, maar kan op den duur ook wat saai worden.
Wat is vandaag de dag het belangrijkste in design?
Schoonheid! We hebben ontdekt dat mooie dingen veel beter werken. Ik creëer vaak extra belangrijke functionaliteiten die puur praktische ontwerpen niet konden bieden. En het zou verleidelijk kunnen zijn om te denken dat schoonheid minder belangrijk wordt in een snellere wereld, omdat de huidige snelheid de mogelijkheden om even stil te staan en de rozen te ruiken vermindert.
Onze wetenschappelijk adviseur, Dr. Helmut Leder, toont aan dat schoonheid eigenlijk kan worden gezien als een shortcut om energie te besparen en onbewust beslissingen te nemen, zonder besmettelijk denken, wat betekent dat schoonheid een nog centralere rol speelt in snellere tijden.
Veel designprofessionals, of het nu in architectuur, productontwerp of digitaal design is, nemen het concept van schoonheid niet echt serieus. Velen beschouwen het als overbodig en richten zich liever op functionaliteit. Ik geloof sterk dat het uitsluitend nastreven van functionaliteit vaak leidt tot werk dat helemaal niet werkt, zoals de sociale woningbouwprojecten uit de jaren 50 en 60: het doel was om zoveel mogelijk mensen samen te brengen in woningen die daar niet voor gemaakt waren. Die moesten trouwens twintig jaar later worden gesloopt.
Mijn oude vriend en mentor Tibor Kalman zei altijd: "Ik heb niets tegen schoonheid, ik vind het alleen niet interessant." In het begin was ik het met hem eens, maar uiteindelijk veranderde ik van mening; ik denk dat schoonheid een fantastische manier van communicatie kan zijn. Het helpt om gevoeliger en emotioneler te worden.
Kunt u ons iets vertellen over de mensen die u inspireren?
Toen ik student was, was ik helemaal gefascineerd door een boek over Storm Thorgerson en het werk dat hij deed voor Hipgnosis, het Britse designcollectief dat alle albumhoezen maakte voor Led Zeppelin, Pink Floyd en vele anderen. Zij ontwikkelden de meest ongelooflijke ideeën en werkten met vakmensen om die perfect uit te voeren.
Zelfs nu kijk ik altijd uit naar de nieuwe installaties van James Turrell in het Massachussets MassMoca museum. Zijn tentoonstelling in het MAC in Wenen, twintig jaar geleden, blijft de meest invloedrijke en indrukwekkende show die ik ooit heb gezien.
Onlangs werd ik erg geïnspireerd door een interview met Ann Hamilton, waarin ze zich afvraagt wat creativiteit is en zegt dat ze het geen term vindt waar ze over wil praten, maar dat flexibiliteit haar veel meer interesseert.
Wat vindt u van decoratie? Is het iets belangrijks voor u? En welke stijl zullen we bij u terugvinden?
Een van de belangrijkste en invloedrijkste Oostenrijkse architecten is Adolf Loos, die een boek schreef genaamd « Ornament en Misdaad » waarin hij mensen beschrijft die nieuwe ornamenten ontwerpen als criminelen. Hij vond dat het een misdaad zou zijn om het vakmanschap te verpesten door ontwerpers te dwingen overal ornamenten aan te brengen. Twintig jaar nadat hij dit boek schreef, ontwierp hij een prachtige set glazen met zeer subtiele ornamentatie voor het Oostenrijkse bedrijf Lobmeyr, dat deze de afgelopen 80 jaar is blijven produceren.
Hij voegde een brief toe bij de tekeningen waarin hij de ornamenten specificeerde die in de glazen moesten worden uitgesneden: hij stelde kleine illustraties voor zoals vlinders, naakte menselijke vormen, kleine dieren, enzovoort. Blijkbaar hield de auteur van « Ornament en Misdaad » toch van ornamenten. Maar hij kreeg niet de kans om deze ornamenten zelf af te maken, dus gaf Leonid Rath, de eigenaar van het bedrijf Lobmeyr, 80 jaar later opdracht aan mijn studio. Wij hebben afbeeldingen gemaakt voor een set van 14 glazen genaamd paradijs en hel, met ornamenten die de zeven hemelse deugden en de zeven hoofdzonden uitbeelden.
Eigenlijk gaat de strijd niet tussen eenvoud en complexiteit, minimalisme en versieringen, maar tussen wat met liefde is ontworpen en wat zonder aandacht is gemaakt. Schoonheid maakt deel uit van wat het betekent om mens te zijn!
U bent een Oostenrijker die in New York woont. Wat is uw relatie met deze twee landen?
Het grootste deel van mijn opvoeding vond plaats in Oostenrijk tot mijn 24e. Omdat mijn brein in die jaren bleef groeien, ben ik ervan overtuigd dat de meeste van mijn invloeden en diepe connecties daar en toen zijn gevormd. En hoewel ik al dertig jaar in New York woon en ervan hou, ben ik nog steeds Oostenrijks staatsburger en misschien nog belangrijker, ik voel me echt Oostenrijks.
Wat is uw favoriete gerecht? Is het Oostenrijks of Amerikaans?
Voor de meeste mensen is hun favoriete gerecht een gerecht waarmee ze zijn opgegroeid. Culinaire smaken worden voor 80% beïnvloed door cultuur, terwijl die van een partner voor 80% door DNA worden bepaald. De mijne komen uit West-Oostenrijk, de kaas Spaetzle, heel kleine balletjes.
https://jecuisinedoncjesuis.com/spatzle-aux-fromages/
Heeft u een motto om te delen?
Ik heb er veel, hier zijn mijn twintig favorieten:
- Anderen helpen helpt mij.
- Op mijn intuïtie vertrouwen werkt altijd voor mij.
- Denken dat het leven in de toekomst beter zal zijn is dom. Ik moet nu leven.
- Een liefdadigheidsgroep organiseren is verrassend makkelijk.
- Oneerlijk zijn werkt altijd tegen mij.
- Alles wat ik doe, komt altijd bij mij terug.
- Verantwoordelijkheid nemen is verstikkend.
- Drugs voelen zich in het begin goed aan, maar worden later een belemmering.
- Met de tijd raak ik aan alles gewend en begin ik het als vanzelfsprekend te beschouwen.
- Geld maakt me niet gelukkig.
- Mijn dromen hebben geen betekenis.
- Een dagboek bijhouden bevordert persoonlijke ontwikkeling.
- Proberen er goed uit te zien beperkt mijn leven.
- Luxeproducten worden beter gewaardeerd in kleine doses.
- Zich zorgen maken lost niets op.
- Klachten zijn dom. Of je onderneemt actie, of je vergeet het.
- Iedereen denkt dat hij gelijk heeft.
- Als ik een nieuwe professionele richting wil verkennen, is het nuttig om die eerst zelf uit te proberen.
- Lage verwachtingen zijn een goede strategie.
- Wie eerlijk is, is interessant.
Interviews verzameld door Edith SELLIER PASCAL
0 opmerkingen